گفتی که حافظ اینهمه رنگ و خیال چیست -- نقش غلط مبین که همان لوح ساده ایم
امتداد جنون
افق عشق
و حجمی سرخ
دلم را با خود آورده ام
تا در حس غریبی
سرشار از شقایق رهایش کنم
بگذار مرا ریشخند کنند
عقل ناقص روشنفکران
آه ....
لطافت روح من
و ایده های موهوم
هیچگاه دلم را آلوده نخواهم کرد .
سواران نور
گذشتند از چکاچک شمشیرهای تباهی
و باران تیرهای ناجوانمردی
آنروز عشق
در تمام دلهای خفته معنا شد
آن یگانه ترین سردار سپاه عشق
در شطی از خون
آب را شرمنده دستان نیرومند خود کرد
و طلوع پیکرهای بی سر
تاریکی آن بیابان تباهی را
به نور نزدیک کرد
در غروب سرخ شهادت
بانوی بی بدیل صبور
با غرور هاشمی اش
در وداعی تلخ
برادرش را و تمام دلش را
در آن دشت تفتیده گذاشت
و از همه عزیزانش گذشت
سربازان سیاهی
در نخوتی ابلهانه
فاتحانی شکست خورده بودند
و اسیران مظلوم
با گونه ای سرخ از سیلی نفرت
بزرگوارانه
روح دژخیمان را به اسارت گرفتند
شب فرا می رسید
و کاروانیان نور، با حسرتی جانسوز
با نگاه پاکشان
عاشقان خفته را بدرقه می کردند .......
خداوند دعاهای ما را نمی شمارد و به واژه های پرطمطراق آن هر قدر هم زیبا، توجهی ندارد. موسیقی دعاهایمان نیز هر اندازه خوشنوا، برای او اهمیتی ندارد. همچنین نظم و منطق دعاهایمان را در نظر نمی گیرد اما خلوص و صداقت آن، که چه اندازه از صمیم قلب برمی آید برایش مهم است در واقع هدف، رسیدن به خدایی است که سرچشمه سلامتی،شادابی و کامیابی می باشد. اگر میخواهید در زندگی موفق شوید به سرچشمه بازگردید و خدا را بطور واقعی در زندگی هر روزه خود دریابید و نگذارید او به موجودی موهوم و دست نیافتنی مبدل شود او را در فعالیتهای روزانه خود سهیم کنید، آنگاه درمی یابید که هر روز معجزه ای در زندگیتان رخ میدهد. مطمئن باشید که هیچ مشکلی وجود ندارد که شما و خدا نتوانید آن را اداره کنید و هیچ مسئولیتی وجود ندارد که شما و خدایتان نتوانید از عهده آن برآئید.
با احترام امیر
تاریکی گذشت
و شب را طی کردیم
در هاله ای از تردید
و ندانستیم
تندیس شب تا روشنایی صبح
در آنسوی هیاهوی چراغهای رنگین
خمیازه می کشد
شاید گناه ما این است که
ذهنمان را با تاریکی شب پیوند زدیم
خواب
گریه غمناک قلبی بی شکیب را
از یادمان برد
و از یادمان رفت
تا طلوع دل
چند نفس باقی است
ای خوابهای آشفته رهایم کنید
تا از وحشت سنگین تنهایی بدر آیم
رهایم کنید
در بی وزنی رویاهای شیرین
رهایم کنید
در خوابهای معصومانه کودکی
ای خوابهای آشفته رهایم کنید
تا سپیده صبح راهی نمانده است ...
طوری بیا
که گونه هام از پس پای گریه نلرزد
سر به راه عطر انار و باغ بابونه باش
به بازخوانی همان خاطره
برخشت و بوریا قناعت کن
شنیده ام تمام پلهای پشت سر ستاره را
در خواب خسته ترین مسافران خراب کرده اند
یعنی هیچ نرگسی در این برکه تاریک نمی روید
یعنی که هیچ پرستویی
به سایه سار صنوبر باز نمی آید
یعنی که ما تنها می مانیم
تا تشنه در اوقات آواز و اشتیاق بمیریم
یعنی که ما تنها می مانیم
تا به یاد آوریم که
از توجیه تبسم خویش ترسیده ایم .
شما شاهد من باشید
تمام تقصیر ما
عبور از پلی بود
که نمی دانستیم آن سوی ساحلش دریا نیست
آن سوی ساحلش باد می آید
و آدمی از آواز آدمی
خبر به حیرت رویا نمی برد !
"سید علی صالحی" شاعر معاصر
من آمده بودم
خودم را بنویسم
من آمده بودم
دلم را بنویسم
می خواستم احساسم را
با واژگانی زیبا
به آسمان پیوند بزنم
یا شاید میخواستم
خودی نشان بدهم
به تو
وبریزم احساسم را
در سبد دستانت
اما من چه بگویم
و چه بنویسم
خوب که نگاه میکنم
مرتب تو را تکرار می کنم
دیروز کیان می گفت: اینها چیست؟
به دور برت نگاه کن ....
اما من که همه جا تو را می بینم
چه کنم ؟!
عجیب است
از زمانی که سگهای کوچه مان زیادتر شده اند
تمدن در کوچه ما موج می زند !!؟؟؟
رقص دانه های برف
با موسیقی ملایم باد
با تو
نه شاید با خودم گام می زنم
بر روی حجمی از برف
این صدای له شدن
برف است
یا غرور من ....؟!
من شعر نمی دانم
و از ردیف کلمات زیر هم
که شعر می خوانیمشان خسته ام
من بیزارم که چشمه احساسم را
در میان سنگلاخ کلمات
محصور کنم
و دریای دلم را
که وسعتش بی کرانه است
به دست لغات حقیر بسپارم
گاه قلبم
در میان قالبهای شعری می گیرد
و با رسیدن به نقطه ای
احساسم ته می کشد
من رهایم .....رها
دلم میخواهد باد مرا با خود ببرد
تا از واژه های محدود کننده
بدور باشم
و بدور از هر قاعده ای
خودم را فریاد بزنم
فریاد بزنم ............
